اهورای من

	اهورای من
	زندگی برگ بودن در مسیر باد نیست.امتحان ریشه هاست؛ ریشه هم هرگز اسیر باد نیست


سه شنبه 25 دی ماه سال 1386
شهادت حضرت قاسم(ع)
"احلی من العسل" جمله ای ست فراموش ناشدنی که تاریخ هنوز در بیان توصیف آن به انتظارمفسر نشسته است ... "جوانى به سوى میدان آمد که صورتش مانند قرص ماه بود و به جنگ مشغول شد. ابن‏فضیل‏أزدى، شمشیرى بر سرش زد و سر او را شکافت و به صورت روى زمین افتاد و فریاد زد: «یا عَمّاه!»" گرد و غبار میدان ، فضا را تیره و تار کرده است و عمو تحمل از دست داده... "حسین(ع) مانند باز شکارى وارد میدان شد و چون شیر غضبناک، بر سر آن سپاه حمله کرد و شمشیر خود را بر ابن‏فضیل فرود آورد و او دست خود را سپر قرارداد و دستش از مرفق جدا شد و فریادى کشید که لشکریان شنیدند و اهل کوفه حمله کردند تا او را نجات دهند ولى او زیر سم اسبان پامال و هلاک شد. همین که غبار فرو نشست، دیدم حسین(ع) فرمود: «از رحمت خدا و عنایت الهى دور باد! مردمى که تو را کشتند. روز قیامت کسى که با کشندگان تو مخاصمه کند، جدّ و پدر تو خواهند بود.» پس از آن فرمود: «به خدا قسم سخت است بر عموى تو که او را بخوانى و او جواب نگوید یا جواب بگوید ولى براى تو سودى نداشته باشد. به خدا قسم امروز روزى است که عموى تو دشمنش زیاد، و یاورش کم است.»"
09:15 \| رافع \| اجتماعی \| نظرات [1]


دوشنبه 24 دی ماه سال 1386
اهداف قیام حسینی
آن وقتى که راه، عوضى شده است و جهالت و ظلم و استبداد و خیانتِ کسانى، مسلمین را منحرف کرده و زمینه و شرایط هم آماده است. البته دوران تاریخ، اوقات مختلفى است؛ گاهى شرایط آماده است، گاهى آماده نیست. زمان امام حسین؛ آماده بود، زمان ما هم آماده بود. امام، همان کار را کردند؛ هدف، یکى بود. منتها وقتى انسان به دنبال این هدف، راه مى‏افتد و مى‏خواهد علیه حکومت و مرکز باطل قیام کند، براى این‏که اسلام و جامعه و نظام اسلامى را به مرکز صحیح خود برگرداند، یک وقت است که وقتى قیام کرد، به حکومت مى‏رسد؛ این یک شکل آن است یک وقت است که این قیام، به حکومت نمى‏رسد؛ به شهادت مى‏رسد. آیا در این صورت، واجب نیست؟ چرا، به شهادت هم برسد، واجب است. آیا در این صورتى که به شهادت برسد، دیگر قیام، فایده‏یى ندارد؟ چرا، هیچ فرقى نمى‏کند؛ این قیام و این حرکت، در هر دو صورت، فایده دارد - چه به شهادت برسد، چه به حکومت - منتها هرکدام، یک جور فایده دارد. باید انجام داد؛ باید حرکت کرد. این، آن کارى بود که امام حسین انجام داد؛ منتها امام حسین (علیه‏السّلام)، آن کسى بود که براى اولین بار این حرکت را انجام داد. قبل از او انجام نشده بود؛ چون قبل از او - در زمان پیغمبر و امیرالمؤمنین - چنین زمینه و انحرافى به وجود نیامده بود، یا اگر هم در مواردى انحرافى بود، زمینه‏ى مناسب و مقتضى نبود. زمان امام حسین، هر دو وجود داشت. در باب نهضت امام حسین، این اصل قضیه است. پس مى‏توانیم این‏جور جمعبندى کنیم، بگوییم: امام حسین قیام کرد تا آن واجب بزرگى را که عبارت از تجدید بناى نظام و جامعه‏ى اسلامى، یا قیام در مقابل انحرافات بزرگ در جامعه‏ى اسلامى است، انجام بدهد. این از طریق قیام و از طریق امر به معروف و نهى از منکر است؛ بلکه خودش یک مصداق بزرگ امر به معروف و نهى از منکر است. البته این کار، گاهى به نتیجه‏ى حکومت مى‏رسد؛ امام حسین براى این آماده بود. گاهى هم به نتیجه‏ى شهادت مى‏رسد؛ براى این هم آماده بود.
10:09 \| رافع \| اجتماعی \| نظرات [0]


یکشنبه 23 دی ماه سال 1386
موقعیت مناسب برای قیام امام حسین(ع)
این که مى‏گوییم موقعیت مناسب است، یعنى فضاى جامعه‏ى اسلامى، جورى است که ممکن است پیام امام حسین به گوش انسانها در همان زمان و در طول تاریخ برسد. اگر در زمان معاویه، امام حسین مى‏خواست قیام کند، پیام او دفن مى‏شد. این به خاطر وضع حکومت در زمان معاویه است؛ سیاستها جورى بود که مردم نمى‏توانستند حقانیت سخن حق را بشنوند! لذا همین بزرگوار، ده سال در زمان خلافت معاویه، امام بود، ولى چیزى نگفت، کارى، اقدامى و قیامى نکرد؛ چون موقعیت، آن‏جا مناسب نبود. قبلش هم امام حسن (علیه‏السّلام) بود، ایشان هم قیام نکرد؛ چون موقعیت مناسب نبود. نه این‏که امام حسین و امام حسن، اهل این کار نبودند؛ امام حسن و امام حسین، فرقى ندارند، امام حسین و امام سجاد، فرقى ندارند، امام حسین و امام على‏النقى و امام حسن عسگرى (علیهم‏السّلام) فرقى ندارند. البته حالا که این بزرگوار، این مجاهدت را کرده است، مقامش بالاتر از کسانى است که نکردند؛ اما اینها از لحاظ مقام امامت، یکسانند. براى هریک از آن بزرگواران هم که پیش مى‏آمد، همین کار را مى‏کردند و به همین مقام مى‏رسیدند. خوب، امام حسین، هم در مقابل چنین انحرافى قرار گرفته است، پس باید آن تکلیف را انجام بدهد، هم موقعیت مناسب است؛ پس دیگر عذرى وجود ندارد. لذا عبداللَّه‏بن‏جعفر و محمدبن‏حنفیه و عبداللَّه‏بن‏عباس - اینها که عامى نبودند، همه دین‏شناس، آدمهاى عارف، عالم و چیزفهم بودند - وقتى به حضرت مى‏گفتند که آقا، خطر دارد، نروید؛ مى‏خواستند بگویند وقتى خطرى در سرراه تکلیف است، تکلیف، برداشته است. آنها نمى‏فهمیدند که این تکلیف، تکلیفى نیست که با خطر برداشته بشود. این تکلیف، همیشه خطر دارد. آیا ممکن است انسان، علیه قدرتى آن‏چنان مقتدر - به حسب ظاهر - قیام کند و خطر نداشته باشد؟! مگر چنین چیزى مى‏شود؟! این تکلیف، همیشه خطر دارد. اگر ما خطایى انجام دهیم، خطاى ما مثل خطاى مردمِ عادى نیست؛ سنگین‏تر و سخت‏تر است. اگر ما خداى نکرده کسى را به وادى ضلالت و گمراهى انداختیم، با عمل مشابهِ دیگرى تفاوت دارد. مداح‏ها بدانند چه مى‏خوانند و چه مى‏گویند. صداى خوش، آهنگ قشنگ، موقعیت ممتاز، تریبون خوب، اقبال فراوان؛ امروز هم که جوانها بحمداللَّه جامعه و کشور ما را با صفاى دلِ خودشان مصفا کرده‏اند - این همه جوان در این کشور وجود دارد - همه متوجه شماست. شما چه مى‏خواهید به مردم بدهید؟ این‏که من همیشه روى آنچه مى‏خوانید و آن‏چنان که مى‏خوانید - در جلسه‏ى مداح‏ها و با افراد گوناگون - تأکید مى‏کنم، به‏خاطر این حساسیت است.
12:12 \| رافع \| اجتماعی \| نظرات [1]